A Caferacers ride: ένα classic-custom οδοιπορικό

Όλα καλα με εκδηλώσεις, καφέδες, συναντήσεις και όλες αυτές τις to know us better (που έλεγε και η Λάσκαρη σε κείνη τη παλιά ταινία) φάσεις,όπου περνάμε καλά, γνωρίζοντας κόσμο, περιεργαζόμενοι μηχανάκια και όλα αυτά.
Το να πάρεις τη παλιά σου μοτοσυκλέτα όμως και να διανύσεις μπόλικα χλμ σε ένα ταξίδι, αναζητώντας τζούρες Old schoolιας ταξιδιωτικής εμπειρίας είναι πολύ διαφορετική εμπειρία: λίγο εσωστρεφής ίσως, μια αναζήτηση
του εαυτού σου και των ορίων των δικών σου και της μοτοσυκλέτας σου, αν υπάρχουν, μια εξόρμηση εκτός των τειχών της πόλης, μοναδική κάθε φορά…

Φέτος, όπως και πέρσι, αποφασίσαμε να κάνουμε άλλο ένα δυνατό ταξίδι με τις μηχανές μας. Το 2016 προορισμός ήταν το Πήλιο, αυτή τη φορά κατευθυνθήκαμε δυτικά, προς τη Μεσσηνία. Το δύσκολο ήταν να βρούμε όλοι μια ημερομηνία που να εξυπηρετεί όλους να κανονίσουν να είναι ελεύθεροι από τις δουλειές τους. Άπαξ και βρέθηκε αυτή, τα υπόλοιπα πήραν το δρόμο τους εύκολα!
Χωρίς πολλές πολλές ετοιμασίες, ή επισκέψεις σε μάστορες. Μια αλλαγή λαδιών, ή βαλβολίνων ο ένας, μια αλλαγή τιμονιού ο άλλος, τίποτα ο τρίτος (…). Μόνο ο Νίκος ήταν αυτός που είχε λίγες μέρες νωρίτερα κάνει μια επισκευή στο μοτέρ του R80ST του, όντας φρεσκοαγορασμένο σε όχι τόσο καλή κατάσταση, αλλά έτοιμο πλέον και ρυθμισμένο στην εντέλεια!


Το πλάνο ήταν να αποφύγουμε τις ΕΟ όσο περισσότερο γίνοταν. Βοήθησε και το ότι μας βγήκε και μισή μέρα παραπάνω να ξεκινήσουμε και πήραμε τους δρόμους κατευθυνόμενοι από Μάνδρα προς Θήβα.
Ο συγκεκριμένος δρόμος, για όσους δε το ξέρουν, είναι σούπερ στριφτερός, περνάει από ωραία μέρη. Μόνο μη πέσετε σε νταλίκα- πάρτυ, θα βαρεθείτε να προσπερνάτε φορτηγά!


Από Θήβα ο δρόμος πάει ως γνωστον για Λιβαδεία και έπειτα στο ιστορικό Δίστομο, κατηφορίζοντας στις στροφές της Δεσφήνας με φόντο το Κορινθιακό και τον ήλιο να πέφτει… μαγικές εικόνες!


Μια στάση στο Γαλαξείδι για ανασύνταξη δυναμεων και το βραδάκι άφιξη στη μοναδική Ναύπακτο για διανυκτέρευση. Την επόμενη αναμέναμε φίλους από Κέρκυρα πριν τη γέφυρα του Ριου-Αντιρρίου.

ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΡΑΔΑΣΜΟΙ….

Πρωινό και καφέ λοιπόν στο γραφικό λιμάνι της πόλης και τα διβάλβιδα με φόντο το κάστρο έμοιαζαν λες και ήταν στο στοιχείο τους…
Σκάνε και οι φίλοι από το νησί και ο στόλος πλέον ήταν πλήρης: R45 brat, R80ST, R100GS, R65 cafe carer, tuned σε 860 κ.εκ, με κιτ της Siebenrock (!), και δυο R100 custom classics.
Δυο λόγια εδώ για το κιτ της siebenrock, γιατί ίσως κάποιοι ρωτήσετε ή αναρωτηθείτε. Το μηχανάκι είναι αλλού πραγματικά! Δε θυμίζει 650αρι bmw με τίποτα. Περισσότερο φέρνει σε ένα πολύ ευστροφότερο 800αρι. Για όσους έχουν καβαλήσει R80, φανταστείτε το κατά 30% να ανεβάζει στροφές γρηγορότερα (λόγω μικρώοτερων κινούμενων μαζών) και με περρισότερη δύναμη παντού! Συνεισφέρουν τα μέγιστα στην υπόθεση και το ζευγάρι των Mikuni που είναι φορεμένα πάνω, αντί των «αργών» Bing καρμπυρατέρ.
Όλα αυτά, με πολύ φυσιολογικές καταναλώσεις (6,1 λίτρα/100 χλμ)

Πίσω στο ταξίδι. Περνάμε Πάτρα, πιάνουμε τον παλιό Ε111 και περνάμε από το δάσος της Φολόης. Στο δρόμο μας χαιρετάνε, μας περιεργάζονται και όλες αυτές οι ωραίες αντιδράσεις του κόσμου, όταν βλέπει παλιά μηχανάκια να ταξιδεύουν!

Στο Καλπάκι στάση για μπύρες και μεζέ, ήταν ντάλα μεσημέρι και η ζέστη αρκετή. Το μαγαζάκι που κάτσαμε είχε τον περισσότερο ίσκιο, αλλά τις λιγότερες προμήθειες!
Το απόθεμα μπύρας απλά το εξαντλήσαμε και ο πλούσιος μεζές αγοράστηκε εκείνη τη στιγμή από το διπλανό παντοπωλείο: σαλάμι, φέτα και ντομάτα! Οι πιτσιρικάδες της περιοχής έσκαγαν ένας-ένας με τα φτιαγμένα (ή μισοδιαλυμένα) παπάκια τους.
Μέχρι και ένα από τα φορτηγά του χωριού, ξέρετε, από κείνα τα Μερσεντές της δεκαετίας του 50-60 με τις μεγάλες μούρες, πρέπει να πέρασε 5-6 φορές!


Η επόμενη στάση στον Αλφειό για φωτογραφίες στη γέφυρα και ύστερα ντουγρού για το Μαραθοχώρι και το κάμπινγκ «Πρώτη» που θα ήταν η έδρα μας για τα επόμενα δυο βράδια.


Αναλωθήκαμε σε εξορμήσεις στις γύρω παραλίες, με προεξέχουσα τη περίφημη Βοΐδοκοιλιά, μια βόλτα ως τη γραφική Πύλο, και μια ανάβαση ως το περίφημο εκκλήσάκι της Αγίας Θεοδώρας. Ανεβαίνοντας, σταματάμε
σε πηγή για νερό και όπως δροσιζόμασταν μπόξερ και αναβάτες, σκάει φρεναριστός πλανόδιος φούρναρης δίπλα μας περιχαρής και μας κερνάει από ένα τυροπιτοειδές στο καθένα μας, επειδή είχε και αυτός
παλιά μια R75 και πολύ γούσταρε που μας είδε! ΆΝΘΡΩΠΟΙ ρε!


Οι τουρίστες μάλλον απορούσαν πως στην Ελλάδα της κρίσης, της μιζέριας και δε ξέρω τι άλλο τους λένε τα ΜΜΕ των πατρίδων τους, που έβλεπαν 6 κλασσικά BMW να ταξιδεύουν. Κάποιοι τα περιεργάζοταν με χαρά, κάποιοι
με επιφύλλαξη. Άλλοι με αδιαφορία, να τα λέμε όλα! Όχι ότι μας απασχολούσε, εμείς τα γούστα μας βγάζαμε και απολαμβάναμε κάθε χλμ που διανύαμε! Για την επιστροφή μας πιάσαμε το επαρχιακό δρόμο για Τρίπολη και από εκεί το
μοναδικό κομμάτι ΕΟ που μπήκαμε, μια και ήδη νύχτωνε.


Επιστρέφοντας μετά από κάθε ταξίδι με τη μοτοσυκλέτα, είμαι πάντα κουρασμένος, αλλά με γεμάτες τις μπαταρίες μου. Συνήθως κάθομαι το βράδυ στο σπίτι, βάζω ένα ποτάκι και μαζί με αυτό σε σειρά τις σκέψεις και τα συναισθήματα από αυτο. Τι είδαμε, τι κάναμε, τα προβλήματα ή τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσαμε, τους ανθρώπους που συναντήσαμε, τις μυρωδιές της φύσης, τα τοπία, τα μέρη, την παρέα, τα μηχανάκια μας. Ένα γρήγορο τσεκ στις φωτογραφίες και τα βίντεο, τώρα που είναι ακόμα ζεστές οι μνήμες.


Μετά από κάθε ταξίδι όμως με τη γρια μου (μοντέλο 1979) ο ενθουσιασμός είναι συνήθως μεγαλύτερος. Το δέσιμο ακόμα πιο γνήσιο. Γιατί το να ταξιδέψεις με τη παρέα σου με μοτοσυκλέτες που στερούνται των ανέσεων, της δύναμης, της προστασίας και των επιδόσεων των σημερινών, έχει πραγματικά αξία ανεκτίμητη!

Γιατί μπορεί να τους λείπουν όλα τα παραπάνω, προσφέρουν όμως αυθεντική μοτοσυκλετιστική εμπειρία, γιατί οι αδυναμίες τους είναι συνάμα και τα προτερήματά τους για αυτούς που τα εκτιμάνε, γιατί το δέσιμο μεταξύ ανθρώπου και μηχανής είναι μεγαλύτερο, γιατί έχουν φτιαχτεί με μεράκι για να αντέξουν και να δουλεύουν για πάρα πολλά χρόνια, γιατί εμπεριέχουν συναίσθημα, γιατί μέσα στην απλότητά τους είναι αυθεντικές, γιατί τα καρμπυρατέρ τους μπορεί να καίνε περισσότερη βενζίνη από ένα σύστημα ψεκασμού (κρύα φράση ε;) αλλά καίνε και καρδιές παράλληλα, γιατί ο ράθυμος ρυθμός λειτουργίας και βόλτας είναι φάρμακο της ψυχής, βάλσαμο απέναντι στη τρέλα της καθημερινότητας….
Καλούς δρόμους να έχετε!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *