Boardtrack races history

boardtrack racing history

Οι αγώνες στα motordromes, τις ξύλινες οβάλ πίστες ταχύτητας δηλαδή, που άνθισαν στις αρχές του 19ου αιώνα στην από ‘κει πλευρά του Ατλαντικού κυρίως, είχαν μια ζωή σαν ροκ σταρ: σε πολύ λίγο χρόνο συγκέντρωσαν τα φώτα της δημοσιότητας, εξαπλώθηκε η φήμη τους σε όλες τις ΗΠΑ, όλες οι εταιρίες της εποχής θέλησαν να συμμετάσχουν, συνέπαιρναν τα πλήθη που συνέρρεαν κατά χιλιάδες να δουν από κοντά και η πτώση της δημοτικότητας τους ως το τέλος ήταν εξίσου ταχύτατη! Άφησαν όμως μια καλή παρακαταθήκη, την οποία μπορούμε να δούμε στους σημερινούς αμερικανικούς αγώνες ταχύτητας, που αποτελούν μετεξέλιξη εκείνων της εποχής.

Θέλοντας να δώσουμε κάποια ιστορικά στοιχεία πάνω σε αυτούς, θα συνεχίσουμε αργότερα με τα Flat tracks ενώ έχουμε ήδη αναφερθεί στους αγώνες Grand Prix :

-Η ιστορία τους μέρος 1ο

-Η ιστορία τους μέρος 2ο

αλλά και στο Isle of man

στη προσπάθεια μας να αντιληφθούμε την ιστορική εξέλιξη αλλά και τη διαφορετική προσέγγιση των δυο ηπείρων πάνω στο ίδιο θέμα: την ταχύτητα, τον ανταγωνισμό και το θέαμα στους αγώνες μοτοσυκλέτας.

boardtrack racing history

Γιατί έγιναν τόσο δημοφιλής τόσο γρήγορα; Η απάντηση είναι πως το θέαμα ήταν πρωτόγνωρο για την εποχή. Όταν ο πιο ενδιαφέρον αγώνες ταχύτητας ως τότε ήταν οι ιππικοί ή οι ποδηλατικοί, φανταστείτε  πόση εντύπωση θα έκαναν στο κόσμό ένα μάτσο μοτοσυκλέτες αρχικά και αυτοκίνητα αργότερα, που μέσα σε μια στρογγυλή ή οβάλ πίστα έκαναν κύκλους με ταχύτητες πάνω απο 100  μιλια/ωρα, με τα μοτέρ να μουγκριζουν στα όρια τους, τις προσπεράσεις και όλα αυτα! Η πρώτη Indian βγήκε σε παραγωγή το 1901, και η πρώτη Χαρλευ το 1903. Μόλις το 1909 άρχισαν να συναγωνίζονται στους εν λόγω αγώνες, όταν καλά καλά δε κυκλοφορούσαν στους δρόμους ακόμα πολλές! Σύντομα μπήκαν και άλλοι στο κόλπο, όπως η Excelsior,Cyclone, Pope, Thor . Ουσιαστικά, κάθε κατασκευαστής είχε μοτοσυκλέτα να τον εκπροσωπεί στους αγώνες από ένα σημείο και μετά. Ηρωικοί αναβάτες έμειναν ξακουστοί, όπως οι Jim Davis, Otto Walker, Albert “Shrimp” Burns, Eddie Hasha,Ray Weishaar, Lee Humiston ( ο 1ος αναβάτης που έκανε γύρο με 100 mph πάνω σε μια Excelsior), αν θέλουμε να συγκρατήσουμε κάποια ονόματα από εκείνους που είχαν τα κότσια να αγωνιστούν!

boardtrack racing history

Η πλάκα είναι πως και οι αναβάτες προερχόταν αρχικά από ποδηλατικούς αγώνες. Όχι μόνο αυτοί βέβαια, αλλά και οι σχεδιαστές- κατασκευαστές, ακόμα και σαν πρώτες πίστες χρησιμοποιήθηκαν αυτές των ποδηλάτων που ήδη υπήρχαν. Φανταστείτε ότι οι μοτοσυκλέτες μπήκαν στο κόλπο αρχικά ως ρυμουλκά οχήματα των ποδηλάτων, για να τα φέρουν σε ταχύτητες αγωνιστικές για να ξεκινήσει ο αγώνας.

boardtrack racing history

Σύντομα βέβαια, διαπιστώθηκε πώς αν έμεναν οι μοτοσυκλέτες και έφευγαν τα ποδήλατα, ο αγώνας θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον!!! Οι αγωνιστικές αυτές κατασκευές ρυμουλκούνταν επίσης στην αρχή από άλλες μηχανές, ώστε να πάρουν φόρα. Εκ τω ουκ άνευ ήταν η έλλειψη φρένων και αναρτήσεων.

boardtrack racing history

Σύντομα όμως αποδείχτηκαν ανεπαρκείς για τις επιδόσεις των μοτοσυκλετών: ήταν στενές χωρίς δυνατότητα να φιλοξενήσουν πάνω από δυο μοτοσυκλέτες ανα αγώνα, μικρού μήκους και κλίσεων. Μέχρι που κατασκευάστηκε η πρώτη πίστα, το 1910, που αντάμωνε τις προδιαγραφές των μοτοσυκλετών, το Coliseum στο Λ.Α. (1,25 μιλίων) από τον John Shillington Prince, πρώην πρωταθλητή ποδηλασίας. Χωρίς καμμία γνώση μηχανικής ή αρχιτεκτονικής, ο Prince απλά μετρούσε με το μάτι, έχωνε παλούκια στο έδαφος στα σημεία που θα κατασκευαζόταν οι στροφές, με μήκος ανάλογο των κλίσεων και τη κατασκευή αναλάμβαναν οι μηχανικοί και οι ξυλουργοί! Τόσο απλά! Μιλάμε για τις απαρχές του μοτοσυκλετισμού αλλά και γενικά της σύγχρονης μηχανοκίνησης έτσι;

boardtrack racing history

Η τεχνογνωσία κατασκευής των πιστών προέρχεται από τη Γηραιά Ήπειρο και όπως είπαμε από τις ξύλινες πίστες ποδηλατικών αγώνων. Συναρμολογούνταν σανίδα σανίδα και οι καμπές είχαν κλίση γύρω στις 45 μοίρες, με τις 50 να φτάνουν κατά σπάνιες περιπτώσεις. Στις πίστες που έτρεχαν αποκλειστικά μοτοσυκλέτες (γιατί υπήρχαν και πίστες όπου αγωνιζόντουσαν και αυτοκίνητα), οι κλίσεις έφτασαν και τις 60 μοίρες! Όταν το ενδιαφέρον για τέτοιου είδους αγώνες γινόταν εντονότερο και άρχισαν να φτιάχνονται όλο και περισσότερες πίστες, φτάσαμε να έχουμε πίστες μήκους μέχρι και 3,2 χλμ, όπου οι ταχύτητες έφταναν και αργότερα ξεπέρασαν τα 100 μίλια/ωρα! Το μέγιστο αριθμό τον έπιασαν το 1929, όπου οι αριθμός τους έφτασε τις 24 ταυτοποιημένες στη χώρα. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δύο χρόνια μετά έπεσαν στις 20 περίπου λειτουργικές, ενώ ακόμα ένα χρόνο αργότερα στις…0 !

boardtrack racing history

boardtrack racing history

Η πρώτη εταιρία που είδε σοβαρά το θέμα ήταν η Indian, που κέρδισε φυσικά και το πρώτο τίτλο. Βλέποντας τη δημοτικότητα των εν λόγω αγώνων, σύντομα καμμία 12αρια εταιρίες αποφάσισαν να συμμετάσχουν και αυτές στο παιχνίδι! Η Indian μάλιστα είχε φτάσει στο να κατασκευάζει κινητήρες αγωνιστικών προδιαγραφών, όταν πχ η Excelsior, που ανταγωνιζόταν βέβαια ισάξια, είχαν ελάχιστες διαφορές από τα παραγωγής προς τιμήν της.

boardtrack racing history

Όλα αυτά μέχρι το 1914, οπότε μπήκε γερά στο παιχνίδι και η Harley Davidson με το 8-βάλβιδο μοτέρ της, που μέχρι τότε το απέφευγε. Οι εναλλαγές στο πόντιουμ μεταξύ αυτών των τριών ήταν συχνές, και συνυπολογίστε και τη Cyclone μέσα στις κορυφαίες ομάδες, που ιδίως στις μικρότερες πίστες ήταν ανίκητη, αλλά στις μεγαλύτερες δεν μπορούσε να βγάλει φουλ ισχύ επί 2, ή 3 μίλια σερί, λόγω προβλημάτων λίπανσης. Σύντομα οι αγώνες σε πίστες κάτω του ενός μιλίου μήκους σταμάτησαν να διεξάγονται.

boardtrack racing history

Στη Daytona το 1920, σε έναν αγώνα ταχύτητας μεταξύ Indian & Harley όπου ο σκοπός ήταν να δουν ποια ήταν η ταχύτερη μοτοσυκλέτα, καταγράφηκαν από τη μεν H & D 112.61mph , απο τη δε Indian 115.79mph. Και οι δυο εταιρίες με τα 8-βάλβιδα μοντέλα τους. Μιλάμε για το 1920 έτσι και ταχύτητες 181 και 186 χλμ/ωρα!! Η μεγαλύτερη καταγεγραμμένη ταχύτητα σε ξύλινη οβάλ πίστα επιτεύχθη από μια Indian, 750 κ.εκ, ανερχόμενη στα 120,3 mph!

boardtrack racing history

boardtrack racing history

Μάλιστα, η εξέλιξη της τεχνογνωσίας επέφερε μηχανικούς που εφάρμοσαν τεχνικές που άπτονταν στις κατασκευές σιδηροδρόμων και οι οποίες βελτίωσαν κατά πολύ το χειρισμό των οχημάτων που έτρεχαν,μεγαλύτερες ταχύτητες στις στροφές και περισσότερα G στους πιλότους. Δεν εξασφάλισαν όμως και μεγαλύτερη ασφάλεια, καθώς οι θανάσιμοι και μη τραυματισμοί των αγωνιζόμενων ήταν δυστυχώς στην ημερήσια διάταξη..

boardtrack racing history

Ο αριθμός των ατυχημάτων και των θυμάτων που ολοένα αυξανόταν άρχισε να απασχολεί εντονότερα με τη πάροδο του χρόνου και τον τύπο της εποχής, αναφερόμενος στις πίστες ως murderdromes, παραφράζοντας το Motordromes, δίνοντας τροφή στους κατακριτές των αγώνων, που ίσως είχαν και δίκιο εν μέρει… Συνυπολογίστε βέβαια και τα νηπιακού επιπέδου προστατευτικά των αναβατών ρούχα και κράνη, που συνίστατο σε ένα δερμάτινο κράνος, μάλλινο πουλόβερ, μπότες με δερμάτινες γκέτες και γάντια, όπως επίσης την έλλειψη φρένων και αναρτήσεων και τα πρώΐμα λεπτά λάστιχα της εποχής που αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν αποτελεσματικά στις τελικές ταχύτητες των 100 μιλίων/ώρα που έπιαναν οι μοοτσυκλέτες! Ήταν όμως και  η φύση των ατυχημάτων που προκαλούσε όλη αυτή τη παραφιλολογία γύρω από το επικίνδυνον του αθλήματος.

boardtrack racing history

Σε πολλές περιπτώσεις, όταν κάποιος αναβάτης έχανε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του, λόγω της ορμής που είχε γλύστραγε πάνω στη πίστα πέφτοντας στους θεατές, που ήταν στην κορυφή της περιμετρικά, έχοντας αφ’ υψηλού οπτική του αγώνα. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπως αντιλαμβάνεστε που ανάμεσα στα θύματα ήταν και θεατές καθώς ούτε τα προστατευτικά κιγκλιδώματα είχαν ανακαλυφθεί… Κάθε πτώση επιφύλασσε σχεδόν σίγουρο τραυματισμό, καθώς εκατοντάδες κομμάτια ή ακίδες ξύλου έσπαγαν από το ξύλινο δάπεδο και δεν άφηναν πολλά περιθώρια στους αναβάτες να βγουν αλώβητοι από ένα πέσιμο ή σύρσιμο. To μέτρο του περιορισμού των κυβικών στα 500 δεν απέδωσε τα αναμενόμενα στο περιορισμό των ατυχημάτων..

boardtrack racing history

Στις μικρές πίστες, ο αριθμός των ατυχημάτων ήταν μεγαλύτερος από τις μακρύτερες, λόγω των ταχύτατων κύκλων. φανταστείτε πώς στη πίστα Nutley, New Jersey, μήκους ~200μ, ένας γύρος κρατούσε 8″. Η συγκεκριμένη ήταν και η πιο θανατηφόρα…

boardtrack racing history

Παρ’όλο που οι εν λόγω αγώνες συγκέντρωναν το ενδιαφέρον και την αθρόα προσέλευση του κοινού κατά χιλιάδες, το κόστος κατασκευής, η έλλειψη κατάλληλης ξυλείας, το κόστος συντήρησης και οι θάνατοι, οδήγησαν στην απότομη εγκατάλειψη των πιστών. Αναλόγως το κλίμα, ακόμα και σε 5 μόνο χρόνια υπήρχαν πίστες που απαιτούσαν ολική ή μερική αντικατάσταση της ξυλείας τους, χώρια τις φθορές που γινόταν από τη χρήση. Φανταστείτε πως η πίστα της Ινδιανάπολης κόστισε 700.000$ εποχής απλά και μόνο για να στρωθεί η πίστα με το ξύλο, ενώ συγκριτικά, το κόστος μιας συμβατικής πίστας κομπλέ με τις περιφερειακές εγκαταστάσεις ανερχόταν στις 100.000 περίπου $… Αναλογιστείτε επιπλέον πως η ξυλεία ήταν φτηνή εκείνη την εποχή σε σχέση με άλλα υλικά.

boardtrack racing history

Σκεφτείτε πως αρκετές φορές οι ξυλουργοί δούλευαν κατά τη διάρκεια του αγώνα, κάνοντας επισκευές κάτω από τη πίστα, ενώ από πάνω έτρεχαν οι αγωνιζόμενοι με ταχύτητες που έφταναν και τα 190 χλμ/ωρα…. Απίστευτο ε?

boardtrack racing history

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *