rockers,cafe racers and rock’n’roll

Το rock’n’roll αποτέλεσε στα late ’50ς το όχημα πάνω στο οποίο βασίστηκε και εξελίχθηκε το <<κίνημα>> των cafe racer για την επόμενη εικοσαετία.
‘Ολα ξεκίνησαν στη Μ.Βρετανία εκείνη την εποχή.Eξάλλου,οι πρωτες μοτ/τες που υπέστησαν τις ανάλογες μετατροπές ήταν αποκλειστικά εγγλέζικες,από εκεί η μόδα πέρασε στην υπόλοιπη ευρώπη,γιαυτό δικαίως η Αγγλία θεωρείται η <<μαμά>> των cafe.

Το μουσικό πλαίσιο της εποχής είναι λίγο πολύ γνωστό.Ροκαμπίλυ,’Ελβις,Jerrry Lee Lewis,Carl Perkins και άλλοι πολλοί,πήραν τη <<μαύρη>> μουσική των μπλούζ και την εξέλιξαν κατά τρόπο ώστε να γίνει εύηχη στο <<λευκό>> κοινό και να κατακτήσει το κόσμο μέσα από τη σταδιακή εξέλιξή της,που συνεχίζεται αδιάκοπη ως σήμερα.

Από το ροκ λοιπόν πήραν το όνομα τους οι rockers,οι κατεξοχήν αναβάτες των cafe racer μοτ/των στην Αγγλία.Μηχανόβιοι,ντυμένοι με μάυρα δερμάτινα μπουφάν,τζιν levis ή wrangler ή παντελόνια δερμάτινα.Τα μπουφάν ήταν στολισμένα με ραφτά σήματα,κονκάρδες και μεταλλικά καρφιά-είναι φοβερό πώς κάποιες ενδυματολογικές συνήθειες μένουν διαχρονικές στη πάροδο των δεκαετιών…Τα κράνη ήταν προαιρετικά,και όποτε φοριόντουσαν ήταν ανοιχτού τύπου,συνδυάζοταν με γυαλιά αεροπορικού τύπου και κάποιο μαντήλι που κάλυπτε το λαιμό και το πρόσωπο.Το αντίπαλο δέος ήταν οι mods,αλλά θα ασχοληθούμε με αυτούς και τις μεταξύ τους διαφορές σε άλλο άρθρο.
Οι νεαροί rockers,κάτοχοι βρετανικών μοτ/των όπως Bsa,Triumph,Norton Royal Enfield,Matchless
κ.α.,είχαν ως ινδάλματα τους αγωνιζόμενους στα grand prix της εποχής.Μέσης οικονομικής κατάστασης οι περισσότεροι,το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν στη προσπάθεια τους να μετατρέψουν τα μηχανάκια τους να μοιάσουν στα αγωνιστικά,ήταν να τα πειράξουν οι ίδιοι,με ότι μέσα και δυνατότητες είχε ο καθένας.Αφαιρούσαν λοιπόν όλα τα περιττά εξαρτήματα,μειώνοντας το βάρος-μάλλον ο πιο οικονομικός τρόπος να βελτιώσεις της επιδόσεις,καθώς οι βελτιώσεις των κινητήρων ήταν κοστοβόρες.Μονόσελα,άλλα τιμόνια(ace bars ή clip on λόγου χάρη),αντικαταστάσεις φτερών,μονόσελα,rearsets,ελεύθερες εξατμίσεις,τεπόζιτα,φέρινγκς και άλλες μετατροπές,ήταν στην ημερήσια διάταξη,συνυφασμένες με τις προσωπικές πινελιές του κάθε αναβάτη.Ο σκοπός ήταν η βελτίωση των επιδόσεων και της οδηγικής συμπεριφοράς-η άνεση έρχοταν σε δεύτερη μοίρα,ή δεν είχε μοίρα καθόλου….
Τις διάφορες μετατροπές θα τις εξετάσουμε αργότερα αναλυτικά,μαζί με τους διάφορους βελτιωτικούς οίκους που δημιουργήθηκαν.Θα αρκεστούμε στη παρούσα φάση να αναφέρουμε πώς η πιο χαρακτηριστική μοτ/τα της εποχής ήταν η Triton,μια custom κατασκευή,με πλαίσιο από Norton Featherbed  και μοτέρ από Τriumph Βoneville.Ουσιαστικά συνδύαζε το πιο κοινό και δυνατό κινητήρα με το καλύτερο πλαίσιο της εποχής.

Το θέμα είναι πώς η άνοδος στο προσκήνιο όλης αυτής της κουλτούρας,οφειλόταν στο ότι μόλις το ’54 που καταργήθηκαν και τα τελευταία δελτία στα τρόφιμα,μέτρο που ξεκίνησε στον Β’ ΠΠ,και η χώρα άρχισε να βγαίνει από τις συνέπειες του πολέμου,η νεολαία δειλά δειλά άρχισε να έχει μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες και να δύναται να ξοδευει λεφτά στα ενδιαφέροντά της.Παράλληλα,μεγάλη ήταν η επιρροή εκτός της μουσικής,των αμερικανικών ταινιών και των προτύπων που δημιουργούσαν.Συνδυάστε με όλα αυτά τη κατασκευή περιμετρικών οδικών αρτηριών στις μεγάλες πόλεις,που έμοιαζαν με πίστες,την εξέλιξη των μοτ/των και τη λειτουργία σε αυτούς κατ/των cafe,προς εξυπηρέτηση των κινούμενων σε αυτές οδηγούς.Καφετέριες που σύντομα έγιναν στέκια μοτοσυκλετών,όπου άκουγαν rock στα τζουκ μποξ και κάνοντας κοντρες στις λεωφόρους.Το γεγονός μάλιστα πώς έκαναν στέκια τα καφε των περιμετρικών οδών υπαγορεύτηκε εν μέρει απο το ότι οι ενδυματολογικές προτιμήσεις τους,τους έκαναν ανεπιθύμητους στις περισσότερες πάμπ και αίθουσες χορού….
Οι ρόκερς ήταν γνωστοί και ως ton up boys,κυρίως αρχικά.Ton up είναι στη καθομιλουμένη η έκφραση που χρησιμοποιείται για το όριο των 100 μιλιών ανά ώρα(160 χλμ.ωρα) και πάνω.Αποτελούσε στόχο για τους cafe racers και εν τέλει τρόπο ζωής,καθώς κινούνταν στα όρια της παρανομίας και αντίθετα στο κοινό αίσθημα της εποχής.Κατά βάσει μάλλον έκανε κακό στο τρόπο που ο μέσος πολίτης έβλεπε το μέσο μοτοσυκλετιστή,γιατί όπως γίνεται συνήθως,η συμπεριφορά μέρους κοινωνικής τάξης ή κατηγορίας σημαδεύει και τους ομοίους.Το θέμα είναι πώς ακόμα και οι ίδιες οι εταιρίες κατασκευής μοτοσυκλετών τους αντιμετώπιζαν αρνητικά,θεωρώντας τους ντροπή και κακή επιρροή για το μοτοσυκλετισμό και το σπορ.
΄Ετσι,δε άργησε αυτή η συμπεριφορά,με τους τσακωμούς,τις κόντρες και την επικίνδυνη οδική συμπεριφορά και στοχοποιηθεί από τα μέσα ενημέρωσης.
Folk devils ήταν ένας απο τους χαρακτηρισμούς που τους αποδόθηκαν,συνοδευόμενοι απο πειργραφές και παρουσιάσεις που πολλές φορές ήταν υπερβολικές για μια κατα τ’άλλα κοινωνικά αδύναμη μερίδα νεολαίας.Από τη δεκαετία του ’60 και μετά μάλιστα,που πρωτοστατούσαν οι κόντρες με τους Mods,όλους τους μηχανόβιους τους χαρακτήριζαν σαν rockers,όρος πους ως τότε ήταν γνωστός μονο μεταξύ τους.¨Ετσι,ο όρος έγινε συνώνυμος του περιθωριακού,μοναχικού αναβάτη,ολίγον αφελούς,αδέξιου,άπλυτου και πάντα επιρρεπούς σε φασαρίες.
‘Εκτός των μοτοσυκλετιστών,υπήρχε και μερίδα νεολαίας που ενω είχε ελάχιστη ως καθόλου σχέση με τη μοτοσυκλέτα,είχε παρ’όλα αυτα ασπαστεί την ενδυματολογική μόδα & τα ακούσματα τους.Eddie Cohran,Chuck Berry,Gene Vincent συμπεριλαμβάνονταν σε αυτά,που ο George Melly είχε,μάλλον απαξιωτικά,χαρακτηρίσει τη μουσική τους σαν screw & smash music!

Το ρευμα των rockers τελειώσε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 70,μαζί και η μόδα των cafe racer μοτοσυκλετών.’Οσοι νοσταλγοί αμετανόητοι είχαν μείνει ήταν γνωστοί τότε ως Greasers (θυμάστε την ταινιά Grease με το Τζον Τραβολτα;).
Πολύ αργότερα,κάπου στο τέλη του ’80,άρχισαν να γίνονται κάποια reunions rockers,αρχές δεκαετίας του 90 ανοίγει ξανά το ιστορικό ace cafe και πλέον οι ετήσιες συγκεντρώσεις μαζεύουν πάνω από 40.000 μοτοσυκλετιστές.Μια χαρά,αν αναλογιστείτε πώς το πρώτο σχετικό reunion είχε 70 συμμετοχές!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.